Op Reis Op Reis Archief

  • Geselecteerd voor het Theaterfestival.

    Op een dag besluit een jongen dat het leven geen zin heeft en dat alles op aarde waardeloos is. Hij staat op uit de klas, loopt naar buiten en gaat in een pruimenboom zitten. Vanaf daar gooit hij voortaan elke dag met pruimen naar de hoofden van zijn klasgenoten. Iets wat ze zo vervelend vinden dat ze hem met alle geweld uit die boom proberen te krijgen. Maar niets lijkt te lukken. Ze besluiten dat ze hem moeten laten zien dat er wel degelijk iets van betekenis bestaat. In een verlaten loods aan de rand van het dorp wijzen ze…

    Augustus - September 2017
  • Freek Vielen, Suzanne Grotenhuis, Harald Austbø, Tim David en Rebekka de Wit

    Dear Dr. Hans Meltofte, This summer we will start the research for our new theaterplay Heimat 2, for which we will travel from Antwerp, through Danmark and Iceland, to Illulisiat in Greenland. Our new theaterplay is about ‘saying goodbye’ and during the trip we would like to interview some experts in different area’s all about the –somewhat poetic- question: what are we leaving  behind? What will we (have to) let go? I am very curious what a person who has been in the Artics so many times and studied the biodiversity over the last decades in Greenland will have to…

    Januari - februari 2017
  • Een muziektheatervoorstelling waarin Tijdelijke Samenscholing en Rebekka de Wit hun krachten bundelen.

    Oog om oog of de andere kaak. Vergeven of vergelden. Al sinds mensenheugenis is het één van de hoofdvragen in elke religie en in elk rechtssysteem. Op 17 juni 2015 stapt er een blanke jongen met een geweer een kerk binnen in het Amerikaanse plaatsje Charleston. Hij schiet negen donkere kerkgangers dood. De zondag daarop wordt er in diezelfde kerk een dienst opgedragen aan die schutter. Wat ze vragen aan hun Heer? Vergeving. Vergeving voor de dader. Rebekka de Wit was net dit artikel in de krant aan het lezen toen het spraakmakende en jonge Nederlands theatercollectief Tijdelijke Samenscholing bij…

    Februari - maart 2017
  • “Kurt Vonnegut is dood. Zo gaat het.” Met die woorden begint So it goes van Freek Vielen. Vonnegut schreef in 1978 zijn beroemde boek ‘Slaughterhouse Five’ over zijn ervaringen als krijgsgevangene in de Tweede Wereldoorlog. Het verwoestende bombardement op Dresden, wordt verteld door de ogen van Billy Pilgrim, een stumper die kan tijdreizen. ‘So it goes’, sprak die stumper berustend. Samen met The Ambush Party, een improjazzband, presenteert Vielen dit tekstjuweel dat woorden zoekt voor het onzegbare.  

    Januari 2017