De geboorte van zijn zoon brengt Freek terug naar de dagen rond het sterfbed van zijn moeder. Alsof het verdwijnen en verschijnen van het leven getuigen van hetzelfde wonder: dat we heel even mogen bestaan. In deze eerlijke tekst tast hij de grenzen van dat wonder af: wat is eeuwig en wat is er maar even, wat verdwijnt en wat blijft er over als alles verdwenen is? En bovenal: wat antwoord je als je zoon van vier je deze vragen stelt.
Zes jaar na Zo gaat het werken Freek en cellist en componist Harald Austbø opnieuw samen.Hun samenwerking gaat jaren terug met voorstellingen als de Heimat-trilogie, Doe de groeten aan de ganzen, Niets en Dracula, waarvoor Freek de Taalunie toneelschrijfprijs won.
‘Van taal theater maken’ – zo staat het op de website van De Nwe Tijd, het gezelschap dat de ‘oude’ Tijd opvolgde, eens de speeltuin van het meest bescheiden exemplaar binnen de Vlaamse Golvers: Lucas Vandervost. Het is een dienstbare belofte, het klink zelfs een beetje simpel: van taal theater maken. Maar weinigen deden het zo groots als Vandervost, en weinigen doen het zo goed als Vielen en Grotenhuis. Want het is nogal wat: het leven vatten, tellen, vertellen in de 26 letters die ons gegeven zijn.
Evelyne Coussen, De Theaterkrant